خبرگزاری فارس: حضرت آیت الله خامنهای تأکید کردند: ملت ایران با این بصیرت، ایستادگی و حضور به هنگام در صحنه، هیچگاه شکست نخواهد خورد و در انتخابات 12 اسفند نیز ملت بار دیگر هوشیاری و موقع شناسی خود را نشان خواهد داد و با حضور پرشور و فراوان خود در انتخابات مجلس نهم، ضربه سخت دیگری به دشمن خواهد زد.
دیگر وقتش بود؛ همه انتظار در انتظار نگذاشتنت را میکشیدیم. روزهای سختی را گذرانده بودیم و شبهای بسیاری خواب، دعوت چشمانمان را نمیپذیرفت.
دلگیر بودیم از بدشانسی خودمان و خوششانسی دیگران... مگر یکی میتواند چقدر شانس بیاورد. هرچیز دورانی دارد و این آغاز رنسانس سرخ ماست.
خدا که با ما باشد، ناخدا که مصطفی باشد و سکان در دست جادوگر، اتفاقی جز این نخواهد افتاد. این هتتریک طلایی غریب آشنایمان پاسخ مختصری بود به حرفهایی که شایسته میلیونها قلب سرخ نیست.
هیچکجای دنیا، با دل شکستن پلههای صعود را طی نمیکنند؛ اما همه جای دنیا با به دست آوردن دل است که یک شبه راه هزار ساله را طی میکنند. افتخار میکنم که به تیم محبوبم، به همیشه برنده بودنش، به اهالی مهربانش که اگر گاهی گل نمیزنند، دل هم نمیشکنند. افتخار میکنم به نود و سه دقیقه تعصب؛ پنجاه وپنج درصد بینندهای که از آن سوی دنیا به جای دنبال کردن هر خبری برد تیمم را نظاره کردند و افتخار میکنم به اینکه بهعنوان یکی از کوچکترین هواداران تیم محبوبم شاهد خیابانهای تمام سرخ زیباترین پنجشنبه سال بودم.
و فریاد میزدم...
پرسپولیس قهرمان میشه / خدا میدونه که حقشه...
با تقدیم تمام گلسرخهای دنیا
مریم حیدرزاده
امروز که عید شیعه بعد صفره ایام ربیع و روزهای ظفره هر کس که در این روز بپوشد قرمز پیروز شود با 3 گل و 10 نفره
مرد سفر باش..
گفتم تو چرا دورتر از خواب و سرابی، خواب و سرابی
گفتی که منم با تو ولیکن تو نقابی، اما تو نقابی
فریاد کشیدم تو کجایی، تو کجایی
گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیابی
چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش
مرد سفر باش
هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش
هر منزل این راه بیابان هلاک است
هر چشمه سرابیست که بر سینهی خاک است
در سایهی هر سنگ اگر گل به زمین است
نقش تله ماریست که در خواب کمین است
در هر قدمت خار، هر شاخه سر دار
در هر نفس آزار، هر ثانیه صد بار
چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش
مرد سفر باش
هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش
گفتم که عطش میکشدم در تب صحرا
گفتی که مجوی آب و عطش باش سراپا
گفتم که نشانم بده گر چشمهای آنجاست
گفتی چو شدی تشنهترین، قلب تو دریاست
گفتم که در این راه، کو نقطهی آغاز
گفتی که تویی تو، خود پاسخ این راز
چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش
مرد سفر باش
هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش
فکر خطر باش
| :: نقطه ی عطف صدا :: | |
| در ژرفای صدایت چیزی نهفته است... سری نهان است... در ژرفای صدایت دنیاییست پر از احساس در زلال بی کرانش ماهی های نقره ای می رقصند... در افق نگاهت خورشید طلوع می کند و پرندگان با هر کوچشان تازه می شوند... در ژرفای صدایت... انگار واژه ها خجالت می کشند...می خواهم از تو بنویسم، پس واژه های طلایی ام کو؟ دنبالشان می گردم...اما آنها در پس و پیش ذهنم قایم می شوند... در عوض هر کدام به نیابت از خودشان ترانه ی نابی را می فرستند در سردر ذهنم...انگار می خواهند بگویند:((بیا...این هم یک دنیا واژه ی طلایی...آن هم با صدا یک مرد نازنین...)) "ای تبلور حقیقت" نه، نمی شود... می خواهم به اندازه صد سال آرشیو وبلاگم، برای تو نوشته شود...می خواهم انقدر بگویم تا خوابم ببرد...مثل همیشه که شبها آنقدر گوش می دهم تا پلک هایم گرم می شود و...وقتی که بیدار می شوم انگار که چیزی را از دست داده باشم. خوب می دانم...این ناتوانی، این لکنت، این گم کردن واژه ها... می دانم امشب همه گرفتارش شدیم... این حال و روزآدمهایی ست که شیفته ی عشقی بی تعریف اند. شاید ساده ترین جمله ها بهترینها باشد... قبل از اینکه کسی رنگ و بوی مبالغه را به آنها داده باشد، اولین بار برای ناب تری معنیشان به کار رفتند. جملاتی مثل: "میلادت مبارک... ." سعی کردم به چشمانت خیره شوم و بفهمم در چه اندیشه ای هستی... شاید با آنها بشود چیزی نوشت برای امشب...اما نگاهت آنقدر عمیق بود که در آن غرق شدم... و چه پرسش های بی جوابی ... "تو منو از شب گرفتی" می دانم؛ چیزهایی که می گویم قابل فهم نیست! من احساساتم را می گویم... عمیق ترین هایشان را... سخت است؛ باور کن، نا جیه عاطفه ی من... "من آن موجم که بی تو آرامش ندارم..." "تو منو دادی به خورشید" |